Ooit had ik een Brabants vriendje voor wie ik carnaval vierde. Ik herinner me een bedompte ruimte waarin te veel mensen, verkleed in kinderachtige outfits, dansten op muziek waar ik niets mee kon. Iedereen leek blij en ik begreep er niets van. Het leek alsof ik de toegangscode voor het feest niet kende. In mijn geleende kostuum keek ik doodongelukkig en voelde me Groningser dan ooit.
Tijdens een werkreis door Uganda afgelopen week, reisde ik in gedachte heel even opnieuw langs die feestzaal in Tilburg. Onderdeel van het leiderschapsprogramma voor Nederlandse en Ugandese deelnemers dat collega D., M. en ik afgelopen week begeleidden, is het slotfeest. Daarop wordt de ontlading van een week hard werken gevierd. Culturele eigenaardigheden worden uitvergroot en toenadering naar elkaars cultuur wordt onderstreept. Mijn collega’s praten me voor dat feest een Afrikaanse jurk aan. M. heeft een gewaad uit Tanzania inclusief hoofdtooi bij zich, en D. koopt zonder aarzeling een Afrikaanse kiel. De ‘peer pressure’ wint. Met tegenzin hijs ik me in een blauw met bruin gewaad. Hangend om mijn tengere lijf lijkt het net een bungalowtent zonder scheerlijnen. Mijn gezicht komt bij elke volgende jurk ongelukkiger te staan en wakkert de slappe lach van mijn collega’s steeds verder aan. Als de verkoopster ook nog boos wordt, teleurgesteld over de omzet die ik haar niet zal bezorgen, geef ik bijna op.
Naaiatelier ‘Blessed Fashion’ biedt uitkomst en maakt een jurk op maat. Iets straks tot net over mijn knie, met pofmouwen uit traditioneel afrikaanse stof.
Onwennig sta ik de volgende dag voor de spiegel in mijn feestjurk. Bijna tegen de muur geplakt schuifelen D. en ik de eetzaal binnen. Gedecideerd lopen we via het buffet naar een tafel en weten niet hoe snel we ons moeten verdiepen in het eten. Hoe anders doet M. haar entrée. Zich volledig bewust van haar indrukwekkende verschijning, begroet ze elke tafel uitbundig en nodigt uit tot complimenten. Die ze terecht krijgt.
Hoe kan het toch dat ik me in mijn maatwerk jurk zo ongemakkelijk voel, terwijl ik met gemak op een podium klim als het gaat over mijn vak. Dat ik geniet van verhalen vertellen over leiderschap en dat zonder gêne persoonlijk maak. Geen blad voor de mond neem als het gaat om het ontwikkelen van mensen en organisaties. Gedreven door passie, ambitie en ongetwijfeld mijn ego trek ik soms spreekwoordelijk een veel te grote broek aan. Soms vind ik mezelf terug in een situatie waarvan ik me pas halverwege afvraag of het niet wat hoog gegrepen was. Het loopt meestal goed af en het stuwt me voorwaarts. Het past in elk geval bij mij. Dat is precies wat maatwerk onderscheidt van een verkleedpartij.
'Verschenen in het Financieele Dagblad'
Jaikumar en ik geven een training voor 30 managers en trainers van Grameen Koota, een bank voor de armen in verschillende staten van India. Grameen Koota is een droomklant: een organisatie die 350.000 klanten bedient in de dorpen van India en echt open staat voor vernieuwing om haar sociale impact te vergroten. Deze dagen geven we een training die uiteindelijk doorgegeven wordt aan 2.000 medewerkers in de organisatie. We leiden deze lokale mensen op in het bouwen van sterke teams, geven van presentaties, leren feedback geven en ontvangen en het elkaar coachen naar een next level.
Vanochtend zijn we gestart met 'presence'. Dat wil zeggen: in het hier en nu aanwezig zijn en je volledige aandacht gebruiken om een boodschap over te brengen. We staan op een grasveld tussen hoge bomen, alle kleuren groen om ons heen. Het ene moment hebben we een mooie stilte met alleen geluiden van vogels op de achtergrond als iedereen zich in zichzelf terugtrekt, het volgende moment veel geschreeuw als we de opdracht geven te laten zien en horen dat ze er zijn: 'Here I am'! Iedereen heeft veel lol. En onderwijl groeien de zaadjes van zelfbewustzijn en het geloof dat je een groter verschil kunt maken. Better Future: it's in you, wordt hier waargemaakt.